بیماری های میکروبی قسمت 1
دوره کمون این بیماری بین چند ساعت تا چند روز میباشد . کل دوره
این بیماری نیز بین یک روز تا سه ماه است .
این بیماری ، نوعی بیماری حاد و عفونی است که
دستگاه تنفسی
مرغها و قرقاولها را
مورد حمله
قرار می دهد . این بیماری اغلب در پرندگان با سن 14 هفتگی
و یا بالاتر
رخ می دهد . در واقع هرچه سن پرنده بالاتر باشد ، برای این
بیماری مستعدتر
خواهد بود .
نحوه انتقال :
پرندگانی که
بصورت مزمن به این بیماری مبتلا میشوند و یا پرندگان
سالمی که ناقل عامل ایجاد کننده این بیماری
میباشند ، از
عوامل اصلی سرایت این بیماری توسط هوا،آب وغذا به سایر پرندگان میباشند . انتقال این بیماری بصورت پرنده به پرنده
( از پرنده بیمار و یا ناقل به پرنده مستعد ) ،جایگاه آلوده به باکتری هموفیلوس گالیناروم ، نیز میتواند عامل انتقال بیماری به پرندگان باشد، تحقیقات نشان داده است
که هموفیلوس گالیناروم ، از طریق زخم های سطحی نیز میتواند وارد بدن پرندگان شود.
علائم بیماری
:
ترشح موکوس ، سروز و چرک از بینی وچشم
، تورم صورت وریش ، تورم تاج پرندگان ،دشوای تنفس ،
اسهال ، کاهش مصرف آب و غذا توسط پرنده ،
کاهش میزان تولید تخم ،
وجود بیش از حد پرندگان
بیمار و در عین حال ، میزان مرگ و میر کم پرندگاناز علائم بیماری می باشد.
در مواردی که عفونت به گوش میانی سرایت کرده باشد ، عدم تعادل
در پرنده را خواهیم داشت.
پیشگیری :
برقراری یک محیط پرورش مناسب ،ایمن
سازی پرندگان قبل از ابتلا به این بیماری ،جداسازی طیور بیمار،سوزاندن لاشه طیور
تلف شده .
درمان :
سولفامیدها
از داروهایی هستند که میتوان از آن استفاده کرد .
وباي طيور
وباي طيور بيماري واگيرداري است كه پرندگان وحشي واهلي را گرفتار مي كند باكتري درمحيط خارج از بدن دوام چنداني ندارد ونسبت به ضد عفوني كننده ها حساس مي باشد . دربين پرندگان اهلي (به استثناي پرندگان آبزي ) بوقلمون حساسترين آنهاست .
ابتلاء به بیماری کم بوده وسن در گیری بالا می باشد.
نحوه انتقال :
از طیور بیمار به طیور سالم ،نسج ملتحمه ،زخمهای سطحی ،مدفوع وترشحات بینی طیور مبتلاوشفایافته ، جوندگان ،پرندگان آزادمثل کبوتر وگنجشک.
علائم بیماری :
شیوع بیماری سریع وبا تلفات ناگهانی همراه است ،اسهال سبز مایل به زرد ،تب ومتعاقب آن افزایش مصرف آب وکاهش مصرف دان ،لنگش بدلیل عفونت مفصل پا ،تورم صورت وریش یکطرفه ویا دوطرفه ،ترشحات بینی ،عفونت مجاری تنفسی وسختی تنفس ،سینوسها چرکی شده همراه با بوی تعفن ،عمده جراحت درریش بوده که موجب پاره شدن وپوسته شدن آن می شود.
پیشگیری :
رعایت اصول بهداشت ،جداسازی طیور مبتلا،نابودی جوندگان بویژه موش
درمان :
از سولفاكينوكسالين يا سولفامتازين در دان و ترجيحا درآب آشاميدني مي توان استفاده نمود تتراسيكلين ها در آب يا به روش تزريقی به كار مي روند . ساير دارو هاي مؤثر از راه آب آشاميدني شامل اريترومايسين ، سولفاديازين توام با تري متوپريم مي باشند.
تزريق پني سيلين - استرپتوما يسين در بو قلمون استفاده شده است
C.R.D
مایکو پلاسما گالینا سپتیکوم (MG)و مایکوپلاسما سینوویا دو گونه مهم و پر اهمیت در مبتلا کردن طیور میباشند .
باکتری مایکوپلاسما گالی سپتیکم ( MG ) در مرغ ها با نام بیماری مزمن تنفسی C.R.D و در بوقلمونها با نام التهاب عفونی سینوس ها می شناسند . بیماری با صداهای تنفسی ، سرفه ، ترشحات بینی و آماس ملتحمه همراه است . این درحالیست که در بوقلمونها ، سینوسهای فوقانی بینی نیز درگیر میشوند . بطور معمول ، تظاهرات کلینیکی این بیماری به آهستگی گسترش می یابد و دوره بیماری نیز طولانی خواهد بود .
این باکتری نسبت به نورآفتاب وموادضدعفونی کننده بسیار حساس می باشد.پرندگان جوان حساس ترند وبوقلمون ،کبوتر ،اردک وقرقاول در هر سنی مبتلا می شوند.
نحوه انتقال :
مهمترین راه انتقال مایکو پلاسما ، بصورت عمودی از مرغ به تخم مرغ و سپس به گله میباشد .
تعداد و تکرار
آلودگی مایکوپلاسما در تخم مرغها بستگی به درجه آلودگی مرغ دارد.
انتقال ازپرنده به پرنده دومین راه پخش مایکوپلاسما میباشد . مایکوپلاسما سبب بروز ضایعاتی
در قسمت فوقانی
دستگاه تنفس ، بینیها ، سینوسها و نای میشود . بطور کلی در این بیماری از هر ناحیه ایی که
مایکوپلاسما بروز میکند ضایعه ایی نیز بروز کرده و از آن نواحی سبب آلودگی سایر پرندگان میشود .
مایکو پلاسما توانایی زنده ماندن و انتقال در قطره های آب را دارد . بیشترین احتمال انتقال
بیماری بصورت
منطقی از طریق تنفس جوجه ها میباشد . هرگونه سرفه یا عطسه که ناشی از ضایعات مایکوپلاسما
در نواحی فوقانی سیستم تنفسی باشد ، میتواند سبب پخش بیماری شود . آلودگی غذا و یا
تجهیزات ، همچنین طیور شفا یافته ناقل بیماری هستند.
شیوع باکتریها پس از ضایعات مایکوپلاسما سبب بروز بیماری میشوند
E.Coli معمولی ترین باکتری مهاجم ثانویه است .
علائم بیماری :
تحت شرایط طبیعی دوره
اولیه بیماری شش الی دوازده روز میباشد،در ماه های زمستان بیماری یک دوره طولانی خواهد داشت
سرفه و عطسه در پرندگان ،صدای غیر معمول
تنفس بویژه در ساعت استراحت وشب ، وجود چرک زرد پنیری در کیسه های هوایی ،ادم در سر مشهود
خواهد بود که همراه ترشحات چرکین از بینی و چشم می باشد ،کاهش رشد،تلفات جزئی و در
برخی موارد زیاد و گسترده ،کم شدن تولید تخم مرغ ،افزایش حساسیت پرندگان .
پرندگانی که از این بیماری جان سالم بدر میبرند تا آخر عمر تولیدات کمتری
نسبت به مرغهای عادی خواهند داشت
.
در لاشه طیور تلف شده ترشحات چرکی روی کیسه های هوایی ،نای ،ریه ،بینی وچشم
قابل مشاهده است .
پیشگیری :
جدا سازی طیور آلوده ،ضد عفونی جایگاه ووسایل ،ضدعفونی تخم مرغ های نطفه دار وفروبردن در محلول آنتی بیوتیک دار.
درمان :
درمان با آنتی بیوتیک هایی مثل تایلوزین ،لینکو اسپکتین ،
........
اگر C.R.D
بابیماری کلی با سیلوز توام شود بیماری را C.R.D کمپلکس گویند.
تورم کیسه های هوایی در اثر مایکوپلاسما، مواجهه با سرما در طی دوره پرورش وعدم وجود تهویــــه کافی در طی نیمه دوم دوره پرورش موجب تشــــدید بیماری می شود. تغییرات روزانه دما، میزان بالای گرد وغبار و انباشته شدن آمونیاک ، گله را مستعد عفونت های تنفسی می کند. تضعیف سیستم ایمنی و بخصوص بیماری گامبورو، پاسخ سیستم ایمنی را کاهش داده و بعنوان عاملی در جهت بروز کلی باسیلوزهای مجدد معرفی شده است .
کلی باسیلوز بیماری عفونی است که با علائم مسمومیت خونی وتورم کیسه های هوایی وترشحات اکسودایی فیبرینی ظهور می کند.میکروب این بیماری بیشتر در محیط های کثیف ومرطوب وجود دارد وطیور بیشتر از این راه آلوده می شوند.
نحوه انتقال :
انتقال مستقیم از یک پرنده به پرنده دیگر وجود ندارد .راه ابتلاء تماس طیور با محیط های کثیف ومرطوب آلوده به این میکروب می باشد.
علائم بیماری :
بی حالی ،ضعف ، افسردگی ،پرهای کثیف وژولیده ،ورم روده واسهال ،لاغری .در کالبدگشایی لاشه، ورم روده ،اسهال ،تورم وعفونت کیسه های هوایی ،لایه چرک روی ریه ها ،قلب وکبد ودر موارد شدید کل محوطه بطنی از چرک پوشیده شده است.
پیشگیری :
ضدعفونی ونظافت مرغدان وتجهیزات آن ،تهویه مناسب ،دمای مناسب مرغدان
درمان :
انتی بیوتیکها مثل نئومایسین ،بای تریل و...
ورم ناف جوجه ها
درصورتی که ناف بطور کامل بسته نشود در اثر نفوذ بعضی از میکروبها ناف دچار تورم وعفونت می شود.
علل این بیماری عبارتنداز :غیر بهداشتی بودن دستگاه جوجه کشی وتخم مرغهای نطفه دار،تخم مرغهای باپوسته نازک وکیفیت بد، تخم نطفه دارمرغ مادر پیر،ترکیدن تخم در دستگاه جوجه کشی ،افزایش رطوبت ماشین جوجه کشی و سرما خوردگی .
نحوه انتقال :
عفونت در هنگام باروری ،عدم بسته شدن ناف ،انتقال از جوجه مبتلا به دیگران وجود ندارد.
علائم بیماری :
ضعف وبی حالی ،شکم بزرگ می شود وحالت خمیری دارد ،ناف متورم ومرطوب ،عفونت داخلی همراه با بوی تعفن ،کیسه زرده متورم وجذب نشده وگاهی عفونی شده است
پیشگیری :
ضدعفونی ماشین جوجه کشی وتخم نطفه دار ،انتخاب تخم نطفه دار از گله جوان وسالم ، انتخاب تخم مرغ باپوسته مناسب برای جوجه کشی ،جلوگیری از سرماخوردگی جوجه های یک روزه ،تنظیم رطوبت ماشین جوجه کشی .( رجوع شود به پست اصول جوجه کشی ).
درمان :
درمان خاصی وجود ندارد .تتراسیکلین واریترومایسین جهت مقابله با عوامل میکروبی مفید است .